Soms ontmoet ik DODO niet in een verhaal, maar in mezelf. In deze serie deel ik wat ik onderweg ontdek over de uitdagingen en thema’s waar DODO tegenaan loopt — en hoe ik daar mijn eigen weg in heb gevonden of soms nog steeds zoek.”
Na de vorige Dodo-dosis over houvast bleef iets in mij nog even nagalmen. Want wat ís houvast eigenlijk, als je er middenin zit? En hoe herken je het — als je niet weet waar je precies bent?
Ik besloot eens terug te kijken. Wanneer voelde ik me eigenlijk gedragen?
De spijkerbroek van papa
Ik was er vroeg bij. Nog maar een klein meisje toen ik ontdekte wat houvast voor mij betekende. Mijn handjes klemden zich om de spijkerbroek van een lange man die ik later papa zou noemen.
Achter zijn benen verscholen, keek ik met grote, bange ogen naar de groep mensen die me op Schiphol stond op te wachten. Het was 3 december 1990. Naast papa liep mama, met mijn Indiase vriendinnetje Krusha op haar arm. Ook zij begon aan een nieuw leven in Nederland, maar dan bij een ander gezin. Mijn aankomstkaartje zei dat ik welkom was. Maar hoe kon ik daarop vertrouwen? In mijn twee jonge jaren had ik al vier plekken ‘thuis’ genoemd — en telkens weer afscheid moeten nemen. Dus hield ik me vast aan wat ik kon grijpen: de broek van de man die mijn papa werd.
Houvast terwijl je beweegt
Jaren later zat ik op een terras in India. Mijn vrienden hadden een uitzwaaifeestje voor me georganiseerd, en ik nam een slok van mijn lievelingsbiertje — een Karmeliet —terwijl ik dacht: waar ben ik aan begonnen?
De cultuur leren kennen, had ik mezelf beloofd. En dat kon alleen door opnieuw te beginnen. De eerste maanden waren zwaar: een bomaanslag, een overstroming, een ingestort gebouw, een geblokkeerde creditcard. Alles leek tegelijk te gebeuren.
Ik probeerde houvast te vinden in mijn planning, mijn kennis, de kleine overwinningen.Tot iemand zei: “Feel your way through India… and then find it.”
Soms is houvast niet wat je vasthoudt, maar wat zachtjes door je heen beweegt.
De broekspijp van vroeger
Tijdens de selectie voor de Nationale Denktank voelde ik me weer dat kleine meisje.‘ Als ik het niet red, hou je dan nog steeds van mij?’ vroeg ik aan papa. Zijn antwoord was eenvoudig en onverwoestbaar: “Natuurlijk, Kaatje. Natuurlijk hou ik dan van je.”
Zijn stem was genoeg om te landen. Ik ontdekte dat houvast niet zit in meedraaien met anderen, maar in trouw blijven aan wie je bent — ook als dat even wankel voelt.
Houvast zonder zekerheid
Jaren later, toen mijn man en ik midden in een vruchtbaarheidstraject zaten, leerde ik een andere vorm van houvast kennen: die van hoop en geduld. Geen controle. Geen zekerheid. Alleen hoop. Test na test, ronde na ronde. En toch, in de kleine rituelen — de grapjes onderweg, de kopjes koffie na het ziekenhuisbezoek, de stiltes die niet gevuld hoefden te worden —vond ik iets wat steviger voelde dan elke uitkomst. Houvast bleek te zitten in aanwezig zijn, niet in weten.
Wat houvast voor mij is
Van de spijkerbroek van papa tot India, van de Denktank tot de fertiliteitsafdeling van het JBZ —steeds opnieuw vond ik iets om me aan vast te houden. En zo zijn er nog tig meer situaties te benoemen. Houvast is voor mij geen plan, geen plek, geen persoon. Het is een gevoel dat opduikt als ik even stilsta, ademhaal en besef: hier mag ik zijn.
Soms in woorden, soms in ritme, soms in mensen. En vaak pas achteraf zie ik wat me overeind hield.
Een vraag voor jou
Wat geeft jou houvast?
Waar of bij wie vond jij houvast in een moment van verandering?
Wat gaf jou toen het gevoel van veiligheid of herkenning?
En als je terugkijkt: wat hield jou eigenlijk overeind?
Ik schuif langzaam van het matras. Jonas’ handje glipt nog één keer door de spijlen. gIk klem het zachtjes om de mijne, voordat ik loslaat. Niet alleen Dodo en ik, maar wij allemaal —zoeken houvast om te kunnen bewegen, groeien, en weer rustig te kunnen slapen.
Volgende keer: Houvast in de wereld van nu —over wat we nog kunnen vasthouden in tijden van ruis, versnelling en verandering.
Comments