All Posts

Soms vragen mensen: “Kath, wat doe je nou eigenlijk?” Het is niet makkelijk om uit te leggen en al helemaal niet in één zin, dus laat ik het proberen — zodat elke Dodo het begrijpt. Vraag: “Kath, wat doe je eigenlijk?” Antwoord: Als geadopteerde uit India en gids in verandering werk ik op het snijvlak van identiteit, leiderschap en transitie. Mijn leven en werk bewegen zich tussen vallen en vliegen. Ik werk vanuit ruimte, nieuwsgierigheid en liefde, niet vanuit controle. Mij

Ik was 6 jaar oud toen ik ontdekte dat ik niet in de chocoladevla was geboren en mijn broers in de vanillevla, maar dat er een andere...

Verandering: soms voelt het als een frisse wind, soms als een wervervelstorm. Hoe zorg je ervoor dat je niet wordt weggeblazen, maar...

De eerste echo Zes weken en vijf dagen zwanger. Zo precies kan geluk zijn. Omdat de inseminatie gepland was, wisten we de termijn exact. Bij een inwendige echo verwacht je dan een embryo te zien — misschien zelfs al een hartje dat klopt. Terwijl de echoscopiste de transducer bewoog, keek ik naar het scherm. Ik wist niet precies waar ik naar moest kijken, maar voelde meteen dat er iets niet klopte. Een vruchtzak. Verder niets. Nog voor ze iets zei, verstijfde mijn lichaam. Mij

Een zomerdag in NOHARA Over wat er ontstaat wanneer je het bekende even loslaat Toen ik aan deze zomerse denkexpeditie begon, had ik eigenlijk geen idee waar ik uit zou komen. Ik wist alleen dat ik zes mensen wilde opzoeken die ieder op hun eigen manier mijn denken hadden beïnvloed: Pippi, Galileo, Einstein, Proust, Tesla en Darwin. Niet om hun ideeën nog eens uit te leggen, maar om te onderzoeken wat ik er vandaag, vanuit alles wat ik inmiddels heb meegemaakt en geleerd, opn

Over aanpassingsvermogen en de werkelijkheid die niet meewerkt Na Pippi, Galileo, Einstein, Proust en Tesla kom ik uit bij Darwin. En misschien wel bij de vraag die het dichtst bij mijn eigen werk ligt: wat doe je wanneer de werkelijkheid verandert en jij niet zomaar terug kunt naar hoe het was? Over Darwin wordt vaak gezegd dat niet de sterkste overleeft, maar degene die zich het beste kan aanpassen. Het is een gedachte die me al vroeg aansprak en die ik bij KALA gebruikte a

Over resonantie en wat er kan ontstaan tussen dingen Na Galileo ging het over ontvankelijkheid: kunnen zien wat zich aandient, ook wanneer het niet past bij het beeld dat je al had. Einstein bracht me bij houvast: hoe blijf je bewegen wanneer je oude werkelijkheid niet meer klopt, maar het nieuwe zich nog niet heeft laten kennen? En met Proust kwam de aandacht: opnieuw kijken naar iets wat je dacht al te kennen, met nieuwe ogen. Maar misschien gebeurt er daarna nog iets. Want

Na Galileo leerde ik iets over ontvankelijkheid. Soms verschijnt er iets wat je oude werkelijkheid aan het wankelen brengt. Niet omdat het er ineens is, maar omdat je het voor het eerst werkelijk ziet. Einstein bracht me vervolgens bij de vraag wat er gebeurt als je nog niet weet wat ervoor in de plaats komt. Waar houd je je aan vast terwijl je tussen weten en niet-weten beweegt? Proust brengt me bij een andere beweging. Want als je eenmaal bereid bent om niet alles meteen te

Tussen weten en niet weten Einstein zei: “Logica brengt je van A naar B. Verbeelding brengt je overal.” Ik moest daar deze zomer opnieuw aan denken. Niet zozeer omdat ik me afvroeg hoe verbeelding ons kan brengen, maar omdat ik me afvroeg wat je nodig hebt als je eenmaal ergens bent aangekomen waar je nog niet weet wat waar is. Einstein kon zich een werkelijkheid voorstellen die anderen nog niet zagen. Hij hoefde niet eerst te weten dat iets waar was om het te kunnen onderzoe

Wat gebeurt er als je werkelijkheid terugpraat? Galileo keek door een telescoop naar de hemel en zag iets wat hij daarvoor nog niet had gezien. De manen van Jupiter waren er natuurlijk al. Hij maakte ze niet. Hij ontdekte ze. Maar vanaf het moment dat hij ze zag, kon hij de hemel niet meer precies hetzelfde bekijken. Daar zit voor mij iets wezenlijks in over kijken. Iets zien vraagt niet alleen om goede ogen of een goed instrument. Het vraagt ook om de bereidheid om te erkenn

Deze zomer wil ik mezelf wat vaker op een zijpad zetten. Niet omdat ik op zoek ben naar nog meer kennis, maar omdat ik merk dat sommige gedachten pas interessant worden wanneer je ze een tijdje met je meedraagt. Een uitspraak die je al jaren kent en ineens anders hoort. Iemand wiens werk je beïnvloed heeft en aan wie je opeens een andere vraag zou willen stellen. Een idee dat blijft haken omdat het net niet helemaal vertelt wat jij probeert te begrijpen. Daarom ga ik deze zom

Deze zomer neem ik mezelf mee op een kleine denkexpeditie. Zes zomerdagen, zes mensen die op een of andere manier iets in mijn denken hebben losgemaakt. Niet om hun ideeën opnieuw uit te leggen, maar om te kijken wat er gebeurt als ik er zelf een vraag achteraan zet. Einstein bracht me bij verbeelding en de omstandigheden waarin die kan ontstaan. Pippi brengt me vandaag bij nieuwsgierigheid. En eigenlijk begon dat met een doos acrylverf. Die stond al een tijdje boven in de ka

Leven en vormgeven in een wereld die niet maakbaar is Veel van hoe we werken en organiseren is gebouwd op het idee dat vooruitgang ontstaat door sturen, optimaliseren en oplossen. In organisaties is dat denken diep verankerd. Wanneer iets onzeker wordt, maken we een plan. Wanneer iets vastloopt, ontwerpen we een interventie. Dat werkt vaak goed. Tot het moment dat het niet meer werkt. Juist dan verschuift de aard van de vraag. Niet langer staat centraal hoe we de situatie wee

Ergens in de Indische Oceaan leefde ooit de dodo. Een vogel die geen haast kende, geen natuurlijke vijanden, geen reden om alert te zijn. Hij was aangepast aan zijn wereld, misschien wel perfect. Op Mauritius werkte dat. Generaties lang bleef alles min of meer hetzelfde. Wat hij deed, werkte. En het had altijd gewerkt. Tot de wereld veranderde. Niet door één plotselinge ramp, maar door een reeks veranderingen die elkaar snel opvolgden. Met de komst van mensen veranderde het e

In de ruimte: waar leren begint Het is donkerder in de ruimte dan je gewend bent. Niet ongemakkelijk donker, maar net genoeg om je zintuigen iets scherper te maken. Er klinkt een geluid. Dan nog één. Van links. Van achteren. Iemand probeert iets te zeggen, maar je hoort het half. Je probeert te focussen, maar er gebeurt te veel tegelijk. Je merkt dat je anders reageert dan je had gedacht. Minder geduldig. Minder scherp. Meer gericht op overleven dan op samenwerken. Dit is g

Leren bewegen in een wereld zonder vaste grond De afgelopen tijd valt het me steeds vaker op dat ik niet alleen stilsta bij de tussenruimte, maar ook probeer er actief in te bewegen. Hoe doe je dat, als je nog niet weet waarheen? Als het oude is afgerond, maar het nieuwe nog geen vaste vorm heeft? En dat dat niet alleen rond oud en nieuw speelt, maar eigenlijk het hele jaar door. Alsof we collectief leren dansen op een vloer die nog niet gelegd is. Sinds 2025 hoor ik dat woor

De dagen tussen kerst en oud en nieuw voelen anders dan de rest van het jaar. Alsof de tijd even vertraagt. Het oude is afgerond, het nieuwe nog niet begonnen. Met potloodstrepen op papier, maar nog niet ingekleurd. Die ervaring staat niet op zichzelf. Sinds 2025 leven steeds meer mensen in een vergelijkbare tussenruimte — niet als pauze, maar als blijvende staat. De tussenruimte is niet meer weg te denken sinds 2025 Sinds 2025 is er een woord dat steeds vaker opduikt: de t

Mensen zijn massaal aan het inkopen. Cadeautjes. Boodschappen. Nog één deadline. Nog even dit afronden voor het jaar. Het moet gezellig worden. Het moet. En precies daar gaat het vaak mis. Wat zou je willen doen in deze week voor kerst? Misschien: rust. Ademruimte. Niet alles perfect. Wat doe je eigenlijk ? Nog even door. Nog één ding regelen. Nog één lijstje afvinken. Je zet kerst op standje projectmanagement . Dodo besluit het anders te doen. Kerst is verworden tot een col

In deze reeks draait het om jóuw Dodo’s — de delen van jezelf die zich laten zien als het wankelt. Wat hebben ze nodig om te blijven staan, of juist om te durven bewegen? Welkom bij de serie De Dodo in jou. In De Dodo in mij nam ik je mee in mijn eigen ervaringen: hoe ik houvast vond in momenten van onzekerheid, onderweg op reis en in mijn dagelijks leven. Nu gaat het over jou, Dodo. Want jouw Dodo leeft ook in een wereld die sneller beweegt dan ooit, vol ruis, verwachtingen

Soms ontmoet ik DODO niet in een verhaal, maar in mezelf. In deze serie deel ik wat ik onderweg ontdek over de uitdagingen en thema’s waar DODO tegenaan loopt — en hoe ik daar mijn eigen weg in heb gevonden of soms nog steeds zoek.” Na de vorige Dodo-dosis over houvast bleef iets in mij nog even nagalmen. Want wat ís houvast eigenlijk, als je er middenin zit? En hoe herken je het — als je niet weet waar je precies bent? Ik besloot eens terug te kijken. Wanneer voelde ik me ei