Tussen vallen en vliegen — hoe liefde beweging geeft

Soms vragen mensen: “Kath, wat doe je nou eigenlijk?” Het is niet makkelijk om uit te leggen en al helemaal niet in één zin, dus laat ik het proberen — zodat elke Dodo het begrijpt.

Vraag: “Kath, wat doe je eigenlijk?”

Antwoord: Als geadopteerde uit India en gids in verandering werk ik op het snijvlak van identiteit, leiderschap en transitie. Mijn leven en werk bewegen zich tussen vallen en vliegen. Ik werk vanuit ruimte, nieuwsgierigheid en liefde, niet vanuit controle. Mijn persoonlijke achtergrond en levenservaring zijn onlosmakelijk verbonden met mijn manier van werken.

Dat geeft mij een eigen blik op verandering en leiderschap. Met KALA begeleid ik mensen, teams en organisaties in transitie. Geen klassieke onderneming, maar een plek waar persoonlijk en professioneel, hoofd en hart, oud en nieuw samenkomen. KALA brengt kleur en richting in grijze transities. We doorbreken patronen en versterken samenwerking en vertrouwen — niet door te sturen of te versnellen, maar door ruimte te creëren voor reflectie, experiment en liefdevolle beweging. Zo ontstaan veilige ruimtes waarin oude zekerheden kunnen worden losgelaten en nieuwe verbindingen groeien, precies op het kantelpunt waar verlangen groter wordt dan angst.

Vraag: “Waarom doe je dat?”

Antwoord: Ik doe dit omdat ik geloof dat liefde ons de vleugels geeft om te bewegen in onzekerheid. Vallen en vliegen is geen uitzondering, maar een constante beweging: oude zekerheden verdwijnen terwijl het nieuwe nog geen vorm heeft — en juist dáár ontstaat de ruimte voor groei en verandering. Wat mij daarin altijd droeg, was liefde, in alle vormen, kleuren en werelden. Dit inzicht dat ik deel in Nieuw Leven, op reis naar jezelf kun je nooit verdwalen, neem ik nu mee naar een grotere vraag: hoe leren we als samenleving bewegen in onzekerheid zonder onszelf of elkaar kwijt te raken?”

“Werelden kunnen naast elkaar bestaan — dat besef veranderde mijn leven en bepaalt nu hoe ik mensen en organisaties help bewegen in onzekerheid.”

Vraag: “Lekker abstract, heb je geen concreet voorbeeld? ”

Antwoord: Een concreet voorbeeld? In 2019 ontmoetten mijn twee moeders elkaar voor het eerst in India. Voor het eerst hoefde ik niet te kiezen: twee vrouwen, twee werelden, twee vormen van liefde. Dat moment liet zien wat ik in mijn werk steeds weer probeer te creëren: je hoeft geen stukken van jezelf op te geven om te bewegen. Oude en nieuwe werelden kunnen naast elkaar bestaan. Niet óf-óf, maar én-én.

Vraag: “Oke, je zegt dat oude en nieuwe werelden naast elkaar kunnen bestaan. Hoe vertaal je dat dan naar vandaag de dag?”

Antwoord: We leven in een tijd waarin oude structuren niet meer volstaan en het nieuwe nog onzeker is. Dat maakt ons zoekend. Vaak grijpen we terug op het bekende — een beetje zoals Dodo. Misschien ken je hem nog? Die vogel die ooit wendbaar en tevreden was, totdat alles om hem heen veranderde. Hij voelt dat het niet meer veilig is. Struikelt. Probeert. Maar weet nog niet hoe hij zich moet bewegen in een nieuwe werkelijkheid.

Mensen en organisaties willen vaak meteen sturen, plannen maken, alles vastleggen. Tegelijkertijd is er een verlangen naar nieuwe manieren om te navigeren in onzekerheid. Dat is de kans: ontdekken wat er echt toe doet. Leren bewegen in onzekerheid. Ruimte maken voor nieuwsgierigheid, experiment en verbinding. Kleur brengen in grijze transities. Niet door lineair vooruit of omhoog te bewegen, maar door te voelen. Aan te passen. Te resoneren met wat er is. Niet door in het verleden te blijven hangen, of te verlangen naar de toekomst, maar door het heden vorm te geven. Zo ontstaat beweging, vallen én vliegen tegelijk. Zo bereik je nieuwe hoogtes. Zoals Didi

In mijn werk zie ik zowel Dodo als Didi terug, zowel in mezelf als in de ander.

Vraag: “Oké, Dodo begrijp ik — die blijft hangen in het bekende. Maar wie is Didi dan?”

Antwoord: Didi is de wereld waarin we ook leven: een nieuwe realiteit. Vol mogelijkheden. Een wereld die inspireert, aantrekt, en soms ook onzeker maakt. We zoeken naar het beste van beide werelden, naar een manier om tussen hen te bewegen en ze naast elkaar te laten bestaan.

Didi laat zien dat nieuwe werelden naast de oude kunnen bestaan, zonder dat de ene de andere verdringt.

Voor Didi is het niet óf dit, óf dat. Het is én-én — net zoals ik heb geleerd door mijn liefde voor mijn twee moeders naast elkaar te laten zijn.

Vraag: “ Bedoel je dat met liefde? Wel een beetje zweverig vind je niet?"

Antwoord: Liefde klinkt misschien zweverig, maar voor mij is het een praktisch organiserend principe. Het is wat overgang mogelijk maakt, ruimte creëert om te vallen én vliegen, en bedding biedt voor experiment. Liefde zorgt dat mensen durven bewegen, zelfs als ze niet weten waar ze landen. Zonder die bedding grijpen we terug naar controle en vasthouden — en dat werkt niet in een veranderende wereld, daarom zijn die tussenruimtes zo belangrijk.

“Met KALA creëer en werk ik in een scala van tussenruimtes: plekken waarin oude zekerheden wegvallen en het nieuwe nog vorm moet krijgen. Dit concept biedt een veilige bedding om te leren bewegen tussen oud en nieuw, met vertrouwen, veerkracht en gemeenschap. Hierin onderzoeken we samen hoe liefde niet alleen een gevoel is, maar de praktische bedding vormt voor vertrouwen, veerkracht en eigentijds leiderschap in beweging.”

Liefde is ongrijpbaar, maar wel richtinggevend.

Vraag: “ En in die tussenruimte vinden Dodo en Didi elkaar?"

Antwoord: Juist, op momenten en plekken waarin beweging mogelijk is zonder dat iemand iets van zichzelf hoeft op te geven. Een ruimte tussen vallen en vliegen, tussen wat was en wat nog geen vorm heeft. Waar liefde je vleugels geeft en waar altijd ruimte is om te bewegen. Deze tijdelijke tussenruimtes maken het mogelijk dat werelden worden verbonden en we leren navigeren in een wereld die vraagt om nieuwe vormen, nieuwe verbindingen en nieuwe manieren van doen.” Hier komt alles in samen wat ik deel in mijn volgend boek: Tussen vallen en vliegen, geeft liefde je vleugels.

“Tussen vallen en vliegen, geeft liefde je vleugels is een levend boek en gaat over de vraag: hoe kunnen we leren bewegen in onzekerheid, niet door alles vast te houden, maar door de bedding van liefde voor onszelf, elkaar en onze omgeving te creëren.”

Vraag: “Wat betekent dat concreet voor mensen en organisaties?”

Antwoord: In deze tussenruimtes oefenen we met:

• Bewegen zonder jezelf te verliezen

• Schakelen tussen oud en nieuw, vallen én vliegen tegelijk

• Ruimte maken voor nieuwsgierigheid, experiment en verbinding

• Ontdekken wat echt belangrijk is in de tussenruimte

Het resultaat: mensen en organisaties leren werken en leven op een manier die veerkrachtig, menselijk en verbindend is — juist in tijden van onzekerheid.

Vraag: “Waarom ben jij de aangewezen persoon om dit te doen?”

Antwoord: Omdat dit voor mij geen theorie is, maar geleefde ervaring. Mijn leven is gevormd door overgangen: adoptie, het leven tussen culturen, de ontmoeting met mijn biologische moeder, en later mijn kinderwens toen zwanger raken niet vanzelfsprekend was. Ik weet hoe het is om:

• niet te weten waar je landt,

• meerdere werelden in je te dragen,

• en tóch te blijven bewegen.

Daardoor kan ik ruimte houden waarin iets nieuws mag ontstaan, zonder dat iemand zichzelf hoeft te verliezen. Ik bén die tussenruimte — en dat maakt dat ik precies weet hoe je kan vallen én vliegen zonder je vleugels te verliezen.

Vraag: “Wat kan iemand verwachten als hij of zij met jou werkt?”

Antwoord: Het betreden van zo'n tussenruimte betekent oefenen met een andere manier van zijn:

• Bewegen vanuit bedding in plaats van angst

• Schakelen tussen oud en nieuw zonder jezelf te verliezen

• Leren vliegen terwijl je nog valt

  
  

Het resultaat? Een veerkrachtigere, menselijkere manier van werken en leven, ook wanneer alles onzeker is. Je ontdekt dat vallen niet falen is, maar onderdeel van het leren vliegen.

Vraag: “Wat heb ik nodig om hieraan deel te nemen?”

Antwoord: Eigenlijk is iedereen welkom die zicht hier tot toe voelt aangetrokken om wat voor reden dan ook. Maar ja, natuurlijk… om er écht iets uit te halen, helpt het als je:

• Bereid bent om echt te onderzoeken en te voelen, ook als dat soms ongemakkelijk is

• Openstaat voor spelen, experimenteren en reflecteren, zonder vast te houden aan oude patronen

• Vertrouwt op het proces, in plaats van alleen te sturen op resultaten

• Bereid bent verantwoordelijkheid te nemen voor je eigen leer- en veranderproces

• Ruimte kunt geven — en nemen — om samen te werken in veiligheid en respect, waar vragen, fouten en onzekerheden welkom zijn

  
  

Kortom: Iedereen is welkom, maar het mooiste ontstaat wanneer je bereid bent echt aanwezig te zijn, te onderzoeken en te bewegen.

Vraag: “: Hoe ziet de wereld eruit als we dit hebben bereikt?”

Antwoord: Dan leven we in een wereld waarin onzekerheid niet langer iets is wat we zo snel mogelijk moeten oplossen, maar een ruimte waarin we samen leren bewegen. Een wereld waarin oude en nieuwe werelden naast elkaar mogen bestaan, zonder dat we delen van onszelf hoeven op te geven. Waar liefde geen vaag begrip is, maar de bedding die vertrouwen, veerkracht en samenwerking mogelijk maakt. Een wereld waarin vallen niet wordt gezien als falen, maar als een natuurlijke stap in het leren vliegen.

Welke vraag neem jij mee, als liefde je bedding mag zijn?