Dodo — een nieuwe richting met vertrouwd houvast
- Kathalijn Vergeer
- Feb 1
- 4 min read
Ergens in de Indische Oceaan leefde ooit de dodo. Een vogel die geen haast kende, geen natuurlijke vijanden, geen reden om alert te zijn. Hij was aangepast aan zijn wereld, misschien wel perfect. Op Mauritius werkte dat. Generaties lang bleef alles min of meer hetzelfde. Wat hij deed, werkte. En het had altijd gewerkt.
Tot de wereld veranderde.
Niet door één plotselinge ramp, maar door een reeks veranderingen die elkaar snel opvolgden. Met de komst van mensen veranderde het eiland. Er kwamen nieuwe dieren, nieuwe belangen, een ander tempo. De dodo hoefde niet te vechten, niet te vluchten — en misschien vergat hij daardoor iets wezenlijks: dat bewegen een voorwaarde is om te blijven bestaan. Binnen één mensenleven was hij verdwenen. De dodo stierf niet uit door één fout. Hij verdween omdat de wereld bleef bewegen, terwijl hij bleef zoals hij was.
Wat kunnen we toch veel van hem leren
De dodo als spiegel
De dodo staat vandaag voor meer dan uitsterven alleen. Zijn verhaal raakt aan iets wat we ook bij onszelf herkennen. Wij verliezen soms dezelfde eigenschap — niet omdat we niet willen veranderen, maar omdat we blijven vertrouwen op wat ooit werkte. Structuren, overtuigingen en routines die jarenlang houvast boden, kunnen ongemerkt een rem worden wanneer de context verschuift.
Tegelijk herinnert de dodo ons aan zijn verwant: de duif. Een vogel die wél wist mee te bewegen, die zich aanpaste aan nieuwe omstandigheden en overleefde in een wereld vol verandering. Het contrast is scherp, maar niet moralistisch. Het stelt geen oordeel, alleen een vraag.
Een andere dodo
En dan is er nog een andere dodo. Eentje die midden in het leven staat.
Wat eerst een werktitel was, werd een naam: Jonas. Een kleine paradijsvogel op twee verschillende sokken, die onze woonkamer onveilig maakt met wapperende armpjes en brabbeltaal. Hij leert me dagelijks meer dan welk boek ook. Door zijn koppige vrolijkheid, zijn zachte knuffels, zijn gecontroleerde onhandigheid.
Hij stapt, struikelt, staat op en gaat weer verder. Alsof vallen er gewoon bij hoort.
In zijn aanwezigheid gaat het niet om opvoeden of controleren, maar om afstemmen en meebewegen. Soms sturend, soms volgend, soms nietsdoen. Hij leert met zijn hele lichaam wat aanpassingsvermogen werkelijk is: proberen, voelen, corrigeren — en opnieuw beginnen. Net als de dodo op het eiland, die moest leren bewegen in een wereld die voortdurend verandert. Soms wiebelig, soms onzeker.
De dodo in onszelf
Langzaam dringt het besef door dat we allemaal zo’n dodo in ons dragen. Een deel dat leert vallen en weer opstaan. Dat houvast nodig heeft om te kunnen bewegen. Dat durft te ontdekken wat mogelijk is — telkens opnieuw.
Dappere dodo. Dwaze dodo. Een deel dat Durft. Ontdekt. Doet. Ontmoet.
Dodo helpt ons herinneren dat we een nieuwe manier van aanpassen nodig hebben. Niet door harder te sturen of meer te controleren, maar door bewuster te worden. Door hoofd, hart en handen opnieuw met elkaar te verbinden. Door leren en werken niet los te zien van ervaring, maar ermee te verweven. Door te handelen vanuit vertrouwen in plaats van angst of perfectie.
Aanpassingsvermogen 2.0 gaat niet over snelle oplossingen. Het gaat over houding. Over afstemming. Over het vermogen om houvast te vinden in jezelf, zodat je ook in beweging kunt blijven wanneer alles om je heen verandert.
Richtingsaanwijzers voor onderweg
Onderweg ontstaan richtingsaanwijzers. Geen vaste regels, maar levende momenten die helpen richting te kiezen. Ze vormen samen een innerlijk kompas dat je helpt stevig te staan, jezelf beter te begrijpen en bewust te bewegen in het onbekende.
Misschien herken je jezelf in een of meer van deze vragen:
Waar vind jij op dit moment houvast in je werk — en helpt dat houvast je om mee te bewegen, of merk je dat het je juist tegenhoudt nu de context verandert?
Welke overtuiging of gewoonte van jou werkte ooit goed, maar verdient nu opnieuw onderzoek omdat de context, de markt of de samenwerking is veranderd?
Waar in jouw werk is het niet-weten voelbaar? En wat doe je dan: vullen, vermijden of onderzoeken?
Welke stap zou jij kunnen zetten om meer verbinding te ervaren — binnen je projecten, met de markt of met collega’s — zelfs wanneer dat kwetsbaar voelt?
Stel dat je jouw professionele rol opnieuw kunt vormgeven, afgestemd op de toekomst in plaats van het verleden — hoe zou dat je houding of gedrag veranderen?
Welke spanning voel jij in jouw rol en hoe kun je die spanning ervaren zonder meteen een oplossing te zoeken?
Waar word je nu uitgenodigd om niet alleen te reageren op wat er gebeurt, maar actief bij te dragen, initiatief te nemen of invloed uit te oefenen?
Een levende praktijk
Uiteindelijk draait alles om creëren, ontvangen en vertrouwen. Om actie en ontvankelijkheid in balans brengen, zodat keuzes ontstaan die echt werken en duurzame groei mogelijk maken. Samen vormen deze richtingsaanwijzers geen methode, maar een levende praktijk. Een kompas dat helpt vallen, voelen, vliegen — en steeds verdergaan.
Welke richtingaanwijzer raakt jou het meest — en welke kleine stap kun jij de komende weken zetten, passend bij wie jij wilt zijn in deze veranderende realiteit?
De dodo is geen waarschuwing om alles los te laten. Hij is een uitnodiging om bewuster te kiezen wat je meeneemt wanneer je van richting verandert.
Een nieuwe richting. Met vertrouwd houvast.
Wil je verder verkennen wat dit verhaal voor jou of jouw organisatie betekent, dan weet je me te vinden.
Comments